ถ้าใครได้ติดตามบล็อกนี้ตั้งแต่ที่อยู่โฮสต์เก่าโน้นๆๆๆ (ตอนนี้ขยันอัพเดทบ่อยๆ) จะสังเกตว่าผมเป็นคนเปลี่ยนธีมบ่อยๆ ครั้งนี้ก็เช่นกันครับ หลังจากที่เห็นธีมเก่ามาจืดๆ ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ออกจะชอบเพราะมันเรียบๆดี… แสดงถึงนิสัยเบื่ออะไรง่ายๆหรือเปล่านะ? จะแค่เรื่องนี้หรือเปล่านะ?

ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านกันถึงวันนี้ ช่วงนี้ค่อยข้างปล่อยวันๆอย่างไรประโยชน์ ผมรู้สึกอย่างงั้นนะ  วีซ่าที่ต้องทำก็ยังไม่เสร็จสักที การบ้านปิดเทอมก็แทบไม่ได้เริ่มเลย  แล้วก็รู้สึกว่ามันใกล้เข้ามาแล้ว… วันที่ต้องออกจากประเทศไทยไปเกือบปี คิดแล้วเวลาก็ผ่านไปเร็วจริงๆ ยังจำวันที่ลังเลว่าจะไปสัมภาษณ์ดีหรือเปล่าวันนั้นได้ดีเลย  ตอนนี้จะมีสอบ AFS #49 แล้วนะครับ หากใครสนใจ อยู่ระหว่างม.3-4-5 อายุถึงเกณฑ์แล้วละก็ ลองสอบดูก่อนครับ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไป เพราะตอนนั้นผมก็ไม่มีใจจะไปเลยสักนิด แต่พอได้สอบแล้วรู้สึกว่าสนุกกว่าที่คิด แล้วก็อยากจะเป็นส่วนหนึ่งของ AFS ครับ   ใครที่ยังใช้เวลาอย่างเปล่าประโยชน์แบบผมอยู่ มาพร้อมกลับตัวกลับใจกันไหมครับ? ฮ่าๆๆๆ

แม่ไล่ไปนอนแล้ว เจอกันโอกาสหน้าครับ ^^
(ยังติดเรื่องค่ายอยู่สินะ เดี๋ยวมาต่อให้ อิอิ)

เล่าตั้งแต่แรกเลยดีกว่าเนอะ

วันที่ 22 มีนา เดินทางไปโรงแรม SC Park ตอนแรกนึกว่าพ่อจะพาไปหลงซะแล้วเชียว  ที่ไหนได้ไปเร็วกว่าเวลาที่กำหนดด้วยซ้ำ 7.30 ก็ถึงกันแล้ว  ตอนนั้นประหม่ามากเลย เข้าโรงแรมไปมีพี่แนะนำตลอดยันถึงจุดลงทะเบียน  เซ็นชื่อลงทะเบียนแล้ว แต่แม่ไม่ได้เซ็นพี่ดิวเดินตามมา(ลาก)ให้ไปเซ็นครับ  ได้ name tag มาอันหนึ่ง งงกับตัวหนังสือด้านหลังมากว่า “ภรรยากิน” ว่ามันคืออะไรกันหนอ หลังจากนั้นก็ซื้อเสื้อแล้วก็เข้าห้องประชุมฟังๆๆ ไปเรื่อยๆ

พอได้เวลา 10 โมงตรง  ก็มีของว่างกิน ตอนนั้นไม่มีใครคุยด้วยเลยจริงๆ มองไปทางไหนก็เจอแต่เค้าจับกันเป็นประเทศๆ โชคดีหันไปเจอประมาณพวกเดียวกัน เข้าไปยินกินพักหนึ่งก่อนจะออกเดินทางครับ  ขึ้นรถบัส ก็ไล่แนะนำตัวกัน แล้วก็แจกว่าใครจะได้เป็นบัดดี้ใคร… อ๋อ ตอนนั้นได้เพื่อนใหม่คนแรก “หยก” แคนนาดา  พอจับบัดดี้ผมได้ “ซัน” ใครก็ไม่รู้ อ๋อ ค่ายนี้ผู้ชายน้อยมาก ไม่สิความจริงต้องบอกว่าโครงการนี้ผู้หญิงเยอะแบบ… 10 ต่อ 1 ยังไม่รู้จะได้เลยหรือเปล่า  บนรถก็มีสอนเพลง แล้วก็เล่นๆไปเรื่อยๆจนถึงสุพรรณ พี่ให้พักแล้ว(กี่วินาทีกัน -*-) แอบงีบไปไม่กี่วิก็มีแรงต่อเมื่อถึงโรงแรมแล้ว

พอเข้าถึงโรงแรม วางกระเป๋า เข้าห้องประชุมครับ  ถึงตรงนี้พี่ก็จะประกาศ roommate พร้อมให้กุญแจห้อง ก่อนจะเอากระเป๋าไปเก็บ ถึงตอนนี้แล้วได้เพื่อนร่วมห้องคือ “ซัน” และ “ต้อง” ถึงตอนนี้ก็รู้แล้วว่าบัดดี้ห้องเดียวกัน ลำบากตายละ… ขึ้นถึงห้องรู้สึกจะคุยกันไม่กี่คำเองก่อนจะลงไปทำกิจกรรมข้างล่าง เด็ดๆเลยคือแจวก่อน ทุกๆประเทศได้แจวแน่นอน ซึ่งประเทศผมลุกกันมาแจว 4 คน ได้แก่ตัวผมเอง เก่ง เพื่อนร่วมประเทศคนเดียวของผม พี่ๆประเทศ พี่ตั๋ง และพี่ดิวครับ  ก็ถือเป็นประเทศที่มีคนน้อยสุดอ่ะเนอะ

นอกจากนี้แล้วเหมือนจะไม่มีอะไร(ประเด็นคือจำไม่ได้มากกว่า) จนขึ้นห้อง  ตอนเดินขึ้นห้องนี้คือรู้สึกว่า “ต้องกับซันและเรา ต้องเข้ากันไม่ค่อยได้แน่ๆ” เพราะตอนนั้นไม่มีใครคุยอะไรเลย… พอถึงห้องเราก็บอกก่อนเลยว่าอาบน้ำนานสุด ขอเป็นคนแรก(ตอนเช้า) และคนสุดท้าย(ตอนเย็น) เนื่องจากต้องทายาด้วยอ่ะนะ  หลังจากนั้นเราก็พยายามเปิดประเด็นไปเรื่อยๆ ให้ห้องคึกคัก  แต่ผิดคาดแหะ คุยกันถึงตี 3 โดยมีเราเป็นผู้พูดคนเดียว T-T (ขอนับถือ พวกนายแน่มาก ฟังเราบ่นอยู่คนเดียวเรื่อยๆ) ตอนนั้นคือนอนด้านล่างคือชินกับที่บ้าน  สุดท้ายต้องไปนอนข้างบนเพราะกลัว(ฮ่าๆๆ) พอตี 4 ก็ตื่นอีกรอบ ปวดท้องบอกไม่ถูก ต้องบอกให้ต้องลุก (ไอ้เราดันนอนตรงกลาง) เข้าห้องน้ำเสร็จเห็นมันยืนถือหมอนจะหลับไม่หลับอยู่ละ ผสมกับความง่วงและขี้เกียจเบี้ยด ก็เลยลงนอนล่างเลย

วันนี้จบเท่านี้ก่อนครับ เดี๋ยวมาต่อ…